Jonas hoort in rolstoel thuis in een gewone school

(Artikel verschenen in de regionale editie Brussel-Noordrand, Leuven-Hageland, Pajottenland van Het Nieuwsblad op 28 mei 2005, overname met toelating van de auteur Tine Hollevoet).

Ouders De Feyter over geïntegreerd onderwijs

Jonas De Feyter is vijf jaar en lijdt aan Spinale Musculaire Atrofie (SMA). Hij zit in een rolstoel en zal nooit kunnen lopen maar hij gaat desondanks naar een gewone school. Het Heilig-Hartcollege in Wezembeek-Oppem heeft al wat ervaring met gehandicapte leerlingen maar vroeg tijdens een werkbezoek van minister van onderwijs Frank Vandenbroucke (SP.A) om bijkomende financiële en materiële steun.

Jonas zit samen met de andere kindjes van de tweede kleuterklas aan een tafeltje te tekenen. Dat hij in een rolstoel zit en de enige in de klas is die niet kan lopen of alleen naar het toilet kan gaan, daar kijken zijn klasgenootjes niet meer van op.

De ouders van Jonas, Bart en Regine, kozen er bewust voor hun zoon niet naar het buitengewoon onderwijs te sturen. ,,Ik ben hier ook naar school geweest en Jonas' oudste broer gaat hier ook'', zegt de moeder van het gezin dat in Tervuren woont. ,,We zijn tevreden van de school en daarom was het vanzelfsprekend dat ook Jonas naar Wezembeek kwam.''

Het is een investering

Bart en Regine vinden het belangrijk dat hun zoon ondanks zijn ziekte een zo'n gewoon mogelijk leven leidt. ,,Jonas heeft veel vriendjes'', legt zijn papa uit. ,,Hij gaat naar hun verjaardagsfeestjes en probeert zoveel mogelijk activiteiten mee te doen. Deze keuze is voor ons een investering. Jonas moet een normaal kind worden. We willen niet dat hij afhankelijk is van zijn handicap en hopen dat hij later zelf arbeidskansen zal krijgen.''

Voor een school als het Heilig-Hartcollege is het niet zo vanzelfsprekend om leerlingen met een handicap op te vangen en te begeleiden. ,,We willen een zorgbrede school zijn'', zegt directrice Lucienne Van Herck. ,,Naast Jonas hebben we nog een leerling in een rolstoel. Corentin gaat volgend schooljaar naar het eerste leerjaar wat een hele grote aanpassing zal vragen. We willen er voor gaan maar hebben daarbij wel extra ondersteuning nodig. Jonas kan bijvoorbeeld niet alleen naar het toilet en heeft meer aandacht nodig dan andere leerlingen. Het vraagt extra inspanning maar de goede wil is er bij onze leerkrachten, ook al is er angst voor het onbekende.''

De school vreest dat het zonder GON-begeleiding, speciale begeleiding voor kinderen in het geïntegreerd onderwijs, of stagiaires met een opleiding buitengewoon onderwijs niet verder kan. De ouders van Jonas vroegen in juni 2003 al een persoonlijk assistentiebudget (PAB) aan waarmee enkele bijkomende kosten kunnen betalen. Tot op heden werd hun aanvraag nog niet bekeken en staan er ongeveer 3.000 wachten voor hen op de lijst.

,,Ik ga deeltijds werken en probeer de rest van de tijd beschikbaar te zijn om Jonas op school te helpen'', besluit mama Regine. ,,Mentaal hoort Jonas thuis in een gewone school en daarom stuurden we er hem ook naartoe al zitten we nu soms met een schuldgevoel omwille van de belasting die hij voor de school vormt.''

Met dank aan Het Nieuwsblad en de auteur voor de toelating tot overname van dit artikel.